Halló aftur.......Aðalheiður Ólafsdóttir

Hæ my darlings,

Já eins og þið sjáið þá er langt síðan ég bloggaði síðast en margt hefur á daga mína drifið engu að síður :)

Arnar minn kom í heimsókn, það var yndislegt en alltof stutt.

Ég skrapp yfir helgina 16-18 feb. í heimsókn til Boston. Það var alger skyndihugdetta. Vaknaði á laugardeginum við símtal frá yndislegri vinkonu minni frá íslandi sem var þá í heimsókn hjá annarri yndislegri íslenskri vinkonu okkar í Boston, en dúllan sú er búsett þar.
Eftir símtalið skellti ég mér í rútu til Boston og vá það var æði að hitta þær. Maður þarf svo mikið home-íslands loving stundum.
Það var frí á mánudeginum því það var presidentsday í USA þannig að ég var frá laug-mán.
Vinkona mín sem er búsett í Boston býr í einbýlishúsi við götu sem er alveg eins og Wisteria Lane (gatan þar sem Desperate Housewifes búa).
Ekkert smá gaman að sjá svona alvöru amerísk hús með öllu tilheyrandi. Mér fannst ég virkilega komin til ameríku því það eru ekki nein einbýlishús í nefjork, bara háhýsi.
Takk elsku vinkonur fyrir frábæra helgi :)

Þegar ég var í lestinni um daginn tók ég eftir því að það var kona að glápa heilmikið á mig. Eftir dágott gláp sagði hún við mig, "þú lítur út eins og Britney Spears" (nei ég er ekki búin að snoða mig ef þið voruð að velta því fyrir ykkur)
Ég brosti bara vandræðalega til hennar.
Út frá þessu datt mér í hug að koma hugmynd á framfæri, sko til Britneyjar.
Sem sagt, kæra Britney, prófaðu að laumast til að flytja til Brooklyn og ferðast með lestinni og labba strætin eins og hver önnur skólastelpa og þá held ég að þú losnir við papparazzana því allir halda bara að þú sért lík Britney sjálfri en þeim dettur ekki til hugar að þetta sért þú í eigin persónu. Hverjum dytti í hug að Britney flytti í gettóið. Jah, ekki mér.
Rock solid plan held ég bara. Bara mundu Britney mín að fjárfesta í naríum og aðeins skjólbetri fötum en þú notar í Hollywood.
Bara svona hugmynd. Vona að Britney lesi þetta.

Annars er ég að koma heim til Íslands, jibbí, á laugardaginn.
Það er viku frí í skólanum, spring break.
Í bíómyndunum fara reyndar allir til Miami í spring break og drekka sig fulla en ég ætla sko heim.
Get ekki beðið.
Planið er að baka vatnsdeygsbollur því ég missti af bolludeginum og drekka mikið af íslensku vatni og jú ok þá, borða allskonar fitandi íslenskan dásamlegan mömmumat.
En samt aðallega að knúsa og kreista fólkið mitt.

Hlýjar hugsanir og lots of love til ykkar frá mér,
Heiða

Gym.....Aðalheiður Ólafsdóttir

Hellú....

Þorrablótið var alveg æðislega skemmtilegt.
Gaman að hitta íslendinga, þið vitið hvað við íslendingar erum miklir lúðar í útlöndum. Hver hefur ekki lent í því að fara í sumarfrí til spánar og eyða mest öllum tímanum í að spjalla við hina íslendingana, í fullri vinnu við að tala " small talk" við hina.
Jæja ég er ekki mikill aðdáandi þess en..... þorrablótið var snilld.
Ég fékk æðislega góðan hákarl og allt. Klassíski þorramaturinn var á boðstólum og íslenskt brennivín jú brennsi. Very nice.
Íslenskur Dj á svæðinu og allir dönsuðu sveitta dansa við Nínu og Vertu ekki að plata mig og út frá því getið þið giskað á hin lögin.
Íslendingar í útlöndum=yndislega lummó og æði.
Loved it.
Eftir að búið var að reka okkur út af staðnum sem þorrablótið var haldið á, líklega vegna undarlegs fnyks sem tjah væri kannski hægt að reka til einhvers matarkyns, fórum við á crazy kúl karókí. Ok kannski ekki kúl en allavega crazy.
Þetta var Korean Karókí. Múha....
Þar fá allir sérherbergi og við íslendingarnir fjölmenntum og fylltum eitt slíkt.
2 mic-ar og karókí græja og fjarstýring þannig að við réðum sjálf hvaða lög voru sungin og spiluð.
Allir sungu saman á fullu og þetta var æðislega gaman.
Það var hin mesta skemmtun að sjá myndböndin við lögin, jú eins og glöggir hafa væntanlega áttað sig á, þá var kolbrjálað Koreu fólk búið að leika öll myndböndin með tilheyrandi grenji og frábærum sápuóperu svipbrigðum.
Dásemd á að horfa alveg hreint.
Skemmst er frá því að segja að við Andrea komum ekki heim fyrr en hálf 7. Mikið gaman.

Helstu fréttir af mér sjálfri eru þær að ég fjárfesti í líkamsræktarkorti.
Mæti á hverjum degi og pungsvitna, mér reiknast til að ég sé búin að brenna hákarlinum, brennsanum og öðru í vökvaformi sem ég innbyrgði á þorradjamminu.
Eins og ég hef sagt frá áður þá fæ ég líka mikla hreyfingu í skólanum og á strunsi mínu um strætin þannig að ég hlýt að verða mega mössuð.... einhvern tímann.
Ætti kannski að fara í keppni við Möggu massa. Eða ekki.
Ætla allavega að reyna að losna við óléttubumbuna sem mér finnst ég vera með en ótrúlegt en satt þá er ekkert barn í bumbunni bara eitthvað annað..... hmmmm skrítið.

Ég er mikill Friends aðdáandi og þegar ég er í ræktinni líður mér eins og Pheobe þegar hún var að skokka í Central Park.
Þið vonandi munið eftir þessu, hún allavega skokkaði með ákaflega "frjálsum" stíl.
Ég er þannig í ræktinni. Er eins og fífl, boxa út í loftið þegar ég er á hlaupabrettinu og er í hlýrabol og ég veit ekki hvað og hvað. Jú því að enginn þekkir mann í NY og öllum er sama þótt maður sé skrítinn og hreyfi sig "frjálslega".
Fyrsta daginn skellti ég mér í salsa/african danstíma og lét eins og ég væri brjál góður dansari. Ég mæli með þessu því ég get svarið það að maður brennir meiru með því að hreyfa sig "frjálslega".
Af hverju er maður svona spéhræddur heima á Íslandi? Bara pæling.....

En núna tel ég niður dagana því mæ lov, mæ Arnar, eða AJ eins og hann er kallaður í gettóinu, kemur í netta heimsókn til Nef eftir viku.
Sérdelis gaman að því.
Elsku Allý mín og elsku Ester mín, innilega til hamingju með afmælin ykkar. Reyndar eiga þær ekki afmæli sama dag en þær áttu afmæli báðar síðan ég bloggaði síðast, ótrúlegt, ég veit. Sendi ykkur báðum risa afmælisknús.

Hlýjir straumar, knús og kram til ykkar frá mér,
Ykkar Heiða

Myndir....Aðalheiður Ólafsdóttir

Hæ hæ,
jæja þá er ég loksins búin að henda inn hérna nokkrum myndum. Þar getið þið séð allskonar myndir og síðast en ekki síst myndir af fallegu Völu Matt íbúðinni sem ég bý í.

Ég og Andrea og fullt af fleiri brjáluðum íslendingum erum að fara á þorrablót íslendingafélagsins í NY á laugardaginn.
Það verður örugglega æðislega gaman og ég vona að ég fái hákarl.
En hver ætli hafi þurft að fórna sér í að ferðast með hann hingað frá Íslandinu???....hmmmmm ;)

Hér er ennþá kalt og það er mjög erfitt að horfa uppá allt heimilislausa fólkið sem reynir að ná sér í smá hita og smá blund í lestinni eða á gólfinu hjá lestinni. Hrikalegt og maður fær alveg sting í hjartað.
Ég er svo þakklát fyrir hvað ég hef það gott, ég tel mig vera mjög heppna manneskju. Ég á allt sem ég þarf og meira til, aðallega er ég samt þakklát fyrir mína yndislegu fjölskyldu og vini.
Já ég veit ég er væmin en þið sem þekkið mig, hey það eru engar nýjar fréttir..... ;)

Elsku afi minn, afi Halli átti afmæli á sunnudaginn, innilega til hamingju  með það elsku afi.

Lots of love og njótið vel myndanna,
Ykkar Heiða

Stjörnur......Aðalheiður Ólafsdóttir

Hæ elskurnar,
allt gott að frétta héðan frá nef....
nema það er líklega kaldasti dagurinn í dag síðan ég kom út, eitthvað um frostmark. En það er allt í lagi, maður bara klæðir sig betur.

Ég og Andrea fórum í leikhús á fimmtudaginn, sem er ekki í frásögur færandi, nema hvað að þetta var frumsýning á leikriti sem heitir November eftir frægan og mjög góðan höfund sem heitir David Mammet. Þetta er grín leikrit um forseta Bandaríkjanna og það var fast skotið með svörtum húmor. 

Í aðallhlutverki er meistarinn Nathan Lane, hann lék óborganlegan homma í myndinni Birdcage, þið munið örugglega eftir honum.
Og mótleikarar hans voru ekki af verri endanum, þau voru Laurie Metcalf sem lék systir hennar Roseanne í þáttunum gömlu góðu og hún lék líka í Desperate housewifes, þar lék hún konuna sem skaut sig og aðra í matvörubúðinni ef þið munið eftir því.
Og svo var leikari sem heitir Dylan Baker, rosa góður leikari sem hefur verið í fullt af myndum, t.d. Spider-Man 2 og 3, Along came a spider, Hide and Seek, Changing Lanes og fullt af öðrum góðum myndum.

Sem sagt mega kúl leikarar og þau stóðu sig öll frábærlega.

Eeeen eins og ég sagði þá var þetta frumsýning þannig að það voru brjálaðir papparazza ljósmyndarar fyrir utan að taka myndir af öllu fræga fólkinu sem mætti.
Ég sem sagt sá þarna Jerry Seinfeld, Matthew Broderick, dökkhærðu aðalleikkonuna úr Law and Order-special victims unit, hommann sem leikur í Ugly Betty, þennan sem er alltaf að sprauta botox í "vondu" konuna, eina leikkonu úr þáttunum Heroes og leikkonuna sem lék t.d. systir Drew Barrymore í myndinni Music and Lyrics.
Svo var verið að taka myndir af fullt af öðru fólki sem ég þekkti ekki en voru greinilega alveg snar-fræg.
Mjög gaman að þessu.

Ég er að vinna að þremur senum núna,
í einni leik ég lögfræðing sem er að verja sekan mann úr gettóinu, í annarri leik ég mjög dramatíska stelpu sem gerir stór mál úr hinum minnstu atvikum og er í sífelldir baráttu við kílóin (hmm... ég kannast nú eitthvað við þetta kílóa mál ehemmm....) en þetta er mjög fyndin sena og að lokum er ég að fara að leika valíum sjúkling sem hangir heima allan daginn í þunglyndi með pillunum sínum að bíða eftir manninum sínum. En í senunni er hún að confrontera manninn sinn og spyrja hann hvort hann sé hommi, sem hann og er.
Mikil dramatík þar.
Þetta eru allt rosa spennandi senur og gaman að leika svona fjölbreytta karaktera.

Þess vegna er best að ég fari nú að læra :)

Elsku Sigurrós, innilega til hamingju með afmælið í gær, þann 18.janúar, vona að þú lesir þetta darling.

Allý og Rebekka, þetta er í vinnslu..... :)
p.s. Rebekka þú ert svo fyndin, elska kommentin þín, þau fá mig alltaf til að hlægja upphátt :)

lots of love, hugs and kisses (vá, voða er ég eitthvað amerísk :)

Ykkar Heiða í nefjork

Jú góðan dag, ég er komin aftur......Aðalheiður Ólafsdóttir

Hæ allir saman og gleðilegt nýtt ár :)

Jæja nú er komið að því að ég reyni að standa mig eitthvað í að blogga.
Ég fór heim til íslands og var í 5 vikur og átti yndisleg jól með yndislega fólkinu mínu. Þegar ég mætti til Íslands fór ég beint að æfa með dívunum  mínum og við sungum á 11 tónleikum um allt land, hvorki meira né minna og gekk allt alveg frábærlega og vonum framar. Það var svo gott fyrir sálartetrið að syngja aftur og koma fram, alveg hreint dásamlegt.

Svo var elsku pabbi minn 50 ára þann 18. des. Flottur fimmtugur kallinn, og héldum við familían uppá það með góðum mat drykk og samveru. Mjög gaman. Til hamingju elsku pabbi minn.

Allavega, ég er mætt aftur til Nefjork og byrjuð í skólanum á fullu. Það var erfitt að kveðja fjölskylduna og Arnar minn en svona er þetta bara og ég einbeiti mér bara þeim mun meira að mínum góða skóla. Hörkupúl og vinna sem er æðislega gaman.

Bekkjarfélagarnir mínir eru líka svo frábærir að það gerir það auðveldara að vera frá fólkinu mínu.

Ég fór á fund með skólastjóranum í gær, allir nemendur fá umsagnir frá kennurunum á milli anna og þeir sem ekki standa sig eru látnir fara, jebb maður kemst ekki upp með neitt múður eða leti.  Ég er mjög ánægð með mínar umsagnir.

Afsakið innilega.....Aðalheiður Ólafsdóttir

Lestin mín.......Aðalheiður Ólafsdóttir

Góðan daginn sykurhnoðrar,

já lestin er stór hluti af lífi mínu hér í nefjork, ég eyði miklum tíma í lestinni á hverjum degi. Fyrir þá sem ekki vita er skólinn minn á Manhattan, á Broadway og 50th street, rétt hjá Times Square en ég bý í Brooklyn eins og áður hefur komið fram.

Það tekur mig 45 mínútur að komast heiman að frá mér og inní skólann, from door to door.
En einhvern veginn finn ég ekki fyrir þessum tíma, þetta er ótrúlega fljótt að líða.
Það er nefnilega hægt að nota tímann í lestinni í svo margt, lesa, sofa, hlusta á tónlist, æfa senur úr leikritum, borða, mála sig og svo náttúrulega skoða fólkið sem er með mér í lestinni.

Og þessa hluti gerir maður nú ekki í sínum eigin bíl þannig að já að ferðast með lest er snilld.

Það sem ég nefndi síðast er samt það skemmtilegasta í lestinni, sem sagt að skoða fólkið, samferðamenn mína.

Þar er að finna efni í 70 skáldsögur og jafnmargar bíómyndir.

T.d. áðan ferðaðist ég með allavega einum dópista, c.a. 2 geðsjúklingum, einum afar þreyttum og sveittum manni, rosa sérstöku pari, rabbína, öðru pari sem voru skemmtilega skrítin og sæt, fínni frú, rukkara( hvítur jakkafatakall með svona leður tösku, býr greinilega ekki í Brooklyn þannig að hann var augljóslega að koma hingað til að rukka)
og svo var að sjálfsögðu einn predikari.

Predikararnir eru alveg ótrúlegir, þeir eru sem sagt fólk sem er fyrrverandi krakkhausar en eru edrú með guðs hjálp.
Þau hefja upp raust sína öllum í lestinni að óvörum og tala og blessa og belssa og tala og hallelúja og amen og amen og hallelúja.
"ég var krakkhaus en Guð hjálpaði mér, hann frelsaði mig...." já þið vitið hvað ég meina. Þetta er alveg eins og í bíómyndunum.
Bestu skinn auðvitað. Þrautsegjan í þeim er alveg ótrúleg því langflestir í lestinni loka augunum eða snúa sér undan og hækka í I-podinum sínum. Ég dáist að þessu fólki.
En þessi sem var með mér í lestinni áðan byrjaði að predika og dregur svo fram gítar blessunin og byrjar að spila og syngja til heiðurs drottni. Allt gott og blessað nema hvað maðurinn gat bara hreint ekki spilað á gítar, æjæj, en ówell ég virði hann fyrir að reyna.

Svo fær maður líka stundum fleiri "skemmtiatriði" en predikarana í lestinni. Stundum koma algjörir snilldar breikarar inní lestina og breika meðan lestin er á ferð. Ógó flott, en svo biðja þeir að sjálfsögðu um pening að breiki loknu en það er attílæ. Og stundum koma bongó trommuleikarar og leika fyrir.... tjah ekki dansi, meira svona sitji. Það getur verið afar hressandi.
Sem sagt lestin er fín til síns brúks :)
og ég biðst afsökunar á því hversu langur lestarpistill þetta var en ég hefði getað skrifað miklu meira um lestina, geri það í smá skömmtum.

Takk fyrir mig my darlings,
love,
Heiða

Flashdance......Aðalheiður Ólafsdóttir

Hello my darlings,
takk æðislega fyrir að láta vita af ykkur, yljaði mér svo sannarlega um hjartarætur að fá smá fréttir og kvitt frá fólkinu mínu.

Eitt af því sem mér finnst æði við Nefjork er það hvað maður labbar mikið þegar maður býr hér. Mér finnst æði að taka lestina og sleppa við alla umferð og bílavesen.
En málið með mig er það að mér finnst afar leiðinlegt að labba rólega, og það vita þeir sem þekkja mig vel að ég þarf alltaf að strunsa ef ekki hlaupa við fót þegar ég geng um götur. Sem er bara allt gott og blessað þegar ég þeysist um göturnar hérna. En mér verður oft hugsað til miður cool momenta úr myndum eins og Flashdance og eða Fame þar sem ég strunsa eins og vindurinn með i-podinn í botni(já ég veit að þau voru ekki með svoleiðis í myndunum).

Nefnilega þegar maður er í leiklistarskóla þarf maður að fara í danstíma og allskonar aðra krefjandi tíma þar sem ég hreyfi mig mikið.
Jessörr, ég þeysist um göturnar í dans fötum og næstum því með bleikt svitaband um höfuðið og syng inní mér hástöfum, what a feeling...... og Fame, I'm gonna live forever.....
Svo stundum gleymi ég mér aðeins í fílíngnum með I-podinn og syng smá með upphátt og stíg jafnvel eitt eða tvö spor sem ég var að læra í danstíma, jebb, maður á það til að missa kúlið en kommon, ég er í leiklistarskóla og má vera ógissssssslega artí ;)

Og talandi um artí, þá er ég núna stoltur eigandi margra bóka á borð við, The Artist Way, Acting the first six lessons, Body Learnings, An actor prepairs..... Jarí jarí jarí......
Þetta eru sem sagt bækur sem kennarar í skólanum hafa mælt með við okkur nýnemana að lesa og ég er svo hlýðin stúlka að ég les bækurnar like crazy.
Ég hef aldrei meikað svona sjálfshjálparbækur, það er nú einhvern veginn þannig og þá sérstaklega í Usa að allir skrifa bók, How to change your socks easily osfrv.
En ég set sjálfshjálparbókafordóma mína á hilluna fyrir að vera dugleg í skólanum og viti menn, þessar bækur sem ég hef verið að lesa eru nokkuð góðar og margt til í þeim, enda eru kennararnir mínir engir vitleysingar, hrikalega flott fólk og allir snillingar hver á sínu sviði.
Tek fyrir fyndna og skrítna og spes kennara síðar.

það held ég nú, þetta bloggelsi er svei mér þá bara ágætt, allavega ennþá..... :)

Lots of love,
Heiðan ykkar

Að blogga eða ekki blogga?????Aðalheiður Ólafsdóttir

Jú góðan dag,
Verið velkomnir kæru lesendur á bloggið mitt.
Ég er ekki viss um það ennþá hvort ég vilji eða geti bloggað en ég ætla að prófa aðeinspínusmá svona fyrir elsku fólkið mitt á Íslandinu góða sem vill fá fréttir af mér frá NY.

hehemmm.... sumsé, ég flutti hingað eins og þið vitið í september og hóf nám í Circle in the square theater school,(formleg já ég veit) mikið stuð og fjör og ég er að fíla skólann alveg í botn.
Í framtíðinni ( ef ég mun blogga aftur) lýsi ég betur fyrir ykkur því sem ég er að fást við í skólanum því það er margt, skemmtilegt og skrítið.

Ég og ástkær meðleigjandi minn/tilvonandi mágkona mín Andrea búum í Brooklyn, (jebb rétt hjá þér, í gettóinu)
Við erum að leigja svo crazy flotta íbúð hér að Vala Matt yrði stolt og já myndi jafnvel fella tár yfir flottheitunum. En eina ástæðan fyrir því að við getum búið í svona túttífrúttí flottri íbúð er sú að hún er í Brooklyn.
Við erum svo til eina hvíta fólkið hér og það lýsir sér best í því að þegar ég geng göturnar í hverfinu mínu er oftar en ekki kallað á eftir mér "hey Snowflake" þannig að bara fíl frí tú koll mí ðet jú nó.
Ég fer stundum að skokka um göturnar hér og þá er sko glápt á mig og allir halda að aumingja hvíta stelpan sé ekki að hlaupa sér til hressingar heldur til að komast sem fyrst frá öllu svarta fólkinu. Mig grunar nefnilega að aldrei fyrr hafi verið skokkað um göturnar í mínu hverfi því rassarnir eru jú yfirleitt stærri en svona meðal íslenskir rassar.

Já há þetta var nú ekkert svo erfitt, svona bloggelsi, jahérnahér og jæja.
Ég hugsa að ég skrifi meira að segja meira og jafnvel bara bráðlega.

Endilega kvittið fyrir komuna elskurnar og segið mér hvað er að frétta af ykkur,

much love frá Nefjork,

Hædí aka Snowflake